تا که بودیم و نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

امشب این خانه عجب حال و هوایی دارد

گفت و گو با دل دیوانه عجب صفایی دارد

همه رفتند از این خانه ولی غصه نرفت

باز این یار قدیمی چه وفایی دارد !!!!!!!.........

اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست...!!!!!

باید قرن ها بگذرد تا ستاره ای مثل گوگوش پیدا شود

توي يک ديوار سنگي
دو تا پنجره اسيرن
دو تا خسته، دو تا تنها
يکيشون تو، يکيشون من

ديوار از سنگ سياهه
سنگ سرد و سخت خارا
زده مهر بي صدايي
به لباي خسته ما

نميتونيم که بجنبيم
زير سنگيني ديوار
همه عشق من و تو
قصه هست، قصه ديدار

هميشه فاصله بوده
بين دستاي من و تو
با همين تلخي گذشته
شب و روزاي من و تو

راه دوري بين ما نيست
اما باز اينم زياده
تنها پيوند من و تو
دست مهربون باده

ما بايد اسير بمونيم
زنده هستيم تا اسيريم
واسه ما رهايي مرگه
تا رها بشيم ميميريم

کاشکي اين ديوار خراب شه
من و تو با هم بميريم
توي يک دنياي ديگه
دستاي همو بگيريم

شايد اونجا توي دلها
درد بيزاري نباشه
ميون پنجره هاشون
ديگه ديواري نباشه

چه خوب بود حالا که رفتی واسه یه بارم پشت سرتو نگاه می کردی

نگاه میکردی که من تنها بی تو در حالی که به سختی تو مرداب تنهایی گیر کردم

و دستم رو به یه شاخه خشکیده توی مرداب گرفتم که به هیچ جا هم بند نیست

در حالي كه رفتن رو مي بينم و تو در حالي كه داري ميري حتي فكرشم نمي كني كه منو تو مرداب

تنهايي جا گذاشتي و رفتي

از زندگي هر آنچه لياقتش را داريم به ما ميرسد نه آنچه که آرزويش را داريم

(آره من لیاقت تو رو نداشتم آرزوی بزرگی کردم که حالا تبدیل به رویا شد)

---------------------------

یه عمر دلو سوزوندی یه بار خوبی نکردی

خدا کنه بری و هیچ موقع  بر نگردی

حرفی نزن دروغات نه باورم نمی شه

ازعشق بچگونم پشیمونم همیشه

 تنها داراییم غرورم بود

 که ان را هم تو شکستی

با من دل بستی

اکنون از تو دورم به هر جا

بر یار دیگر نبندم دلم را

ای یار زیبا .......

کاخ امیدی که برده بودم تا ماه

                                                  بدون شرح.......!!!!!!!!!!

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد



مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد



تو که رفتی همه ی ثانیه ها سایه شدند



سایه در سایه ی آن ثانیه ها خواهم مرد



شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند



موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد



شدم در قدم دوری چشمان بهار گم



بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

باز باران می بارد

ولی ایا باران خواهد توانست خاطرات تو را بشوید

حتی اقیانوس ها هم نمی توانند خاطرات خوش با تو بودن را

از ذهن اشفته ام من پاک کنند

بی تو شبی تنها و بی فانوس خاهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد پایانم

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه من

بشکن غرور را ماه من بیرون بیا

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

پروانه از این عشق فقط سوختن اموخت

فرق منو پروانه در این بود

پروانه پرش سوخت

ولی من جگرم سوخت

اگه یه روز خواستی گلم یکی رو نفرینش کنی

بگو که مثل من بشه

درد جدای بکشه

با دست و دلی کبود عاشق شده بود

افتاد و شکست زیر باران پوسید

ادم که نکشته بود

عاشق شده بود

در قفس جان دادم و صياد ازادم نکرد،

ضربه مردم چنان از زندگي سيرم نمود،

 آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادم نکرد

. . .